Omalizumab kullanan kronik ürtiker tanılı hastalarda Fc epsilon reseptör 1 alfa ve beta (FcER1a ve FcER1b) gen polimorfizmlerinin ilaç direnciyle ilişkisinin araştırılması

---

Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2019

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: Hülya Savaş

Asıl Danışman (Eş Danışmanlı Tezler İçin): Hatice Uce Özkol

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Amaç: Kronik ürtiker, maksimum tedavi yanıtı elde edilebilmesi ve yaşam kalitesinin devamı açısından iyi tanımlanmış tedavi stratejileri gerektiren bir hastalıktır. Standart doz H1 antihistamin tedavisine yanıt alınamayan kronik ürtikerli hastalarda 2014 yılında omalizumab kullanılmaya başlanılmıştır. Ancak yapılan birçok çalışmada bazı hastaların omalizumaba dirençli olduğu görülmüştür. Çalışmamızda omalizumab tedavisine yanıt alınamayan hasta gruplarında, direnç mekanizmasında etkisi olduğu düşünülen FcεR1α ve FcεR1β genlerinde bulunan tek nükleotid değişimlerinin populasyonumuzdaki etkilerini belirlemeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dermatoloji polikliniğine Ocak 2019-Haziran 2019 tarihleri arasında başvurmuş ve omalizumab tedavisi başlanmış 100 kronik ürtiker hastası ve 50 kontrol grubu birey üzerinde FcεR1α ve FcεR1β gen polimorfizmleri araştırıldı. Çalışmaya katılan hastaların klinik ve demografik özellikleri olgu veri formuna kaydedildi, alınan kanlardan sık görülen FcεR1α (rs2251746) ve FcεR1β (rs569108) gen polimorfizmleri çalışıldı. Çalışmamızda, rs2251746 ve rs569108 gen polimorfizm bölgeleri gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) aracılığıyla floresan işaretli problar kullanılarak amplifiye edildi. Analizi ise biyoinformatik olarak SNP genotip profilleme programı aracılığıyla gerçekleştirildi. Bulgular: Çalışmaya katılan hastalarda FcεR1α (rs2251746) ve FcεR1β (rs569108) gen polimorfizmleri ile hastaların klinik, demografik özellikleri ve tedaviye direnç arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır (p>0,05). Çalışmamızda sadece rs2251746 polimorfizminde yaş ortalaması CT (44,71±12,5) grubunda TT (37,34±11,5) grubuna göre anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur (p<0,05) Sonuç: Çalışmamızda, FcεR1α ve FcεR1β gen polimorfizmleri ile omalizumab tedavisine direnç arasında ilişki bulunamamıştır. Çalışmamızın, çok merkezli ve geniş serili hasta gruplarıyla desteklenmesine ihtiyaç vardır.