Surface Coating as an Act of Implication


Creative Commons License

Baran D.

Kesit Akademi Dergisi, no.33, pp.597-622, 2022 (Peer-Reviewed Journal)

  • Publication Type: Article / Article
  • Publication Date: 2022
  • Doi Number: 10.29228/kesit.66009
  • Journal Name: Kesit Akademi Dergisi
  • Journal Indexes: Art Index, MLA - Modern Language Association Database, Index Copernicus, Root Indexing, Sobiad Atıf Dizini
  • Page Numbers: pp.597-622
  • Van Yüzüncü Yıl University Affiliated: Yes

Abstract

Using a surface is one of the oldest ideas or needs of man. The earliest examples of this decision are prehistoric wall murals and reliefs made by acts like sketching, painting, carving, and scraping on the surface of materials. In addition, customs that have persisted since ancient times include cutting, painting, and tattooing geometric patterns on the surface of the body in a variety of societies. Humanity has tended to encounter, create  and use a surface from Çatalhöyük, where the walls are covered with ox heads, to today's architectural surfaces, to the oldest forms of three dimensions, to color and drape, to the object and even to the interior of the object. Therefore, a life adventure that touches and affects the surface so much includes art. We discuss circumstances like producing a surface, sculpting a surface, utilizing a surface, or interfering with a surface in classical, modern, and postmodern art creations. In this sense, the surface is the most important element that enables the form to be perceived as one of the components that make up the formal structure of the work of art. The use of different materials on different surfaces changes the effect these surfaces have on the audience. In this way, the study focuses on the reinterpretation of the surfaces of different shapes and discusses 12 artists who manipulate the surface in relation to the issue. The productions of Man Ray, Meret Oppenheim, Christo, Joana Vasconcelos, Mona Hatoum, Ann Hamilton, Tara Donovan, Lucas Samaras, Eva Hesse, Tony Cragg, Damien Hirst and Jan Fabre are analyzed in this way by dividing into three parts.

Bir yüzeyi kullanma insanın en eski fikirlerinden ya da ihtiyaçlarındandır. Madde yüzeyinde çizim, boyama, oyma, kazıma gibi eylemlerle oluşturulmuş tarih öncesi dönemlere ait duvar resmi ve kabartmalar bu tespit için bilinen ilk örneklerdir. Yanı sıra çeşitli toplumlarda vücut yüzeyinde geometrik şekillerde kesme, boyama, dövme gibi uygulamalar da eski çağlardan günümüze hâlen devam eden pratiklerdir. İnsanlık, duvarların öküz başlarıyla kaplandığı Çatalhöyük’ten günümüz mimari yüzeylerine, üç boyutun en eski biçimlemelerine, renk ve drapeye, nesneye hatta nesnenin içine kadar bir yüzeyle karşılaşma, yaratma ve kullanma eğiliminde olmuştur. Dolayısıyla yüzeye bu denli temas ve tesir eden bir yaşam serüveni sanatı da içine alır. Klasik, modern ve postmodern sanat üretimlerinde bir yüzey yaratmak, bir yüzeyi biçimlemek, bir yüzeyi kullanmak ya da bir yüzeye müdahale etmek gibi durumlardan bahsederiz. Bu anlamda yüzey sanat eserinin biçimsel yapısını oluşturan bileşenlerden biri olarak formun algılanmasını sağlayan en önemli unsurdur. Farklı yapıdaki malzemelerin farklı yüzeylerde kullanılması bu yüzeylerin taşıdığı ve izleyici karşısında yarattığı etkiyi değiştirir. Bu anlamda çalışmada çeşitli biçimlerin hâlihazırda sahip olduğu yüzeylerinin yeniden yorumlanması üzerinde durulmuş ve konu ile alakalı yüzeye manipülasyon uygulayan 12 sanatçı ele alınmıştır. Man Ray, Meret Oppenheim, Christo, Joana Vasconcelos, Mona Hatoum, Ann Hamilton, Tara Donovan, Lucas Samaras, Eva Hesse, Tony Cragg, Damien Hirst ve Jan Fabre’ın üretimleri bu minvalde üç bölüme ayrılarak incelenmiştir.