TÜRK HALK OYUNLARINDA ÖZ-YETERLİLİK ve ÖZGÜVEN


Çetin N.

SOSYAL BİLİMLERDE GÜNCEL ARAŞTIRMA ve İNCELEMELER XI, Neslihan COŞKUN KARADAĞ,Abdullah BALCIOĞULLARI, Editör, Akademisyen Kitabevi, Ankara, ss.153-159, 2026

  • Yayın Türü: Kitapta Bölüm / Araştırma Kitabı
  • Basım Tarihi: 2026
  • Doi Numarası: 10.37609/akya.4107
  • Yayınevi: Akademisyen Kitabevi
  • Basıldığı Şehir: Ankara
  • Sayfa Sayıları: ss.153-159
  • Editörler: Neslihan COŞKUN KARADAĞ,Abdullah BALCIOĞULLARI, Editör
  • Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

Özet

Bu bölümde Türk halk oyunları pratiğinin bireylerin öz-yeterlilik ve özgüven gelişimi üzerindeki psikolojik etkileri kuramsal bir çerçevede ele alınmaktadır. Halk oyunları, kültürel mirasın aktarımını sağlayan performans pratikleri olmanın ötesinde, bireyin toplumsal aidiyet, benlik algısı ve performans deneyimini şekillendiren önemli bir sosyal öğrenme alanı sunmaktadır. Çalışmada öncelikle öz-yeterlilik ve özgüven kavramlarının kuramsal temelleri incelenmiş; Bandura’nın Sosyal Bilişsel Kuramı ile spor ve performans psikolojisi literatüründen yararlanılarak bu kavramların performans ortamlarındaki rolü tartışılmıştır. Ardından halk oyunları pratiği bağlamında teknik beceri kazanımı, grup içi etkileşim, model alma, eğitmen geri bildirimi ve sahne deneyimi gibi süreçlerin bireyin öz-yeterlilik algısı ve özgüveni üzerindeki etkileri değerlendirilmiştir. Halk oyunlarının öğrenme sürecinin tekrar, ritim çalışması ve formasyon disiplinine dayalı yapısı, bireyin başarı deneyimleri üretmesini sağlayarak performansa ilişkin yeterlik inancını güçlendirmektedir. Bu süreç aynı zamanda sosyal kabul, aidiyet duygusu ve sahne deneyimi aracılığıyla genel özgüvenin gelişimini desteklemektedir. Bu çerçevede halk oyunları pratiği, teknik performans gelişiminin yanı sıra psikolojik dayanıklılık, sosyal uyum ve kültürel aidiyetin güçlenmesine katkı sağlayan bütüncül bir gelişim alanı olarak değerlendirilmektedir.

Anahtar Kelimeler: Türk halk oyunları, öz-yeterlilik, özgüven, performans psikolojisi, kültürel performans, sosyal öğrenme