Akademik Veri Yönetim Sistemi
Konservatoryum, cilt.13, ss.1-13, 2025 (TRDizin)
Bu çalışma, Türk halk müziğinde bağlama icrası bağlamında, Erdal Erzincan’ın “Dik Halay” yorumunda sergilediği
teknik tavrı çözümlemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada tarama modeli benimsenmiş; evreni bağlama icra tavırları,
örneklemi ise Erzincan’ın albüm kaydı üzerinden analiz edilen “Dik Halay” performansı oluşturmuştur. Veri toplama
aracı olarak Anadolu adlı albümde yer alan ses kaydı kullanılmış, doküman analizine dayalı olarak icracının uygula
maları notasyonla tespit edilmiştir.
Elde edilen bulgular, eserin 7/16’lık (2+2+3) usulde ve 488 BPM tempoda icra edildiğini göstermiştir. Erzincan’ın
icrasında, sol elde çekme (∧) ve çarpma (∨) teknikleri; sağ elde ise takma tezene (↓↑ ↑) tekniği ön plandadır. Bunlara
ek olarak 21–23. ölçülerdeki “fa diyez” süsleme teknikleri ile bağlı çalım ( ) tekniğinin kullanımı, eserin ritmik ve
melodik akışına beklenmedik vurgu katmıştır. Bağlama düzeninde ağırlıklı olarak ikinci (2p) ve dördüncü (4p) pozisy
onların tercih edildiği, nota yazımında “fa koma” perdesinin “fa diyez 3” olarak düzeltilmesinin uygun bulunduğu
saptanmıştır.
Sonuç olarak, Erdal Erzincan’ın “Dik Halay” adlı eserin icrasında ortaya koyduğu çarpmaçekme, takma tezene,
süsleme ve bağlı çalım tekniklerinin hem kişisel tavır özelliklerinin hem de Doğu Anadolu yöresi üslubunun
karakteristik öğelerinin somut göstergeleri olduğu anlaşılmıştır. Bu tekniklerin belgelenmesi, bağlama pedagojisi
ve etnomüzikolojik çalışmalar için yol gösterici niteliktedir. Çalışma, bu uygulamaların müzik eğitim müfredatına
ve uyarlama süreçlerine dâhil edilmesinin, bağlama icracılığının teknik düzeyini ve çeşitliliğini artıracağı görüşünü
desteklemektedir.
This study aims to analyze the technical performance style exhibited by Erdal Erzincan in his interpretation of “Dik
Halay” within the context of bağlama performance in Turkish folk music. The research adopted the survey model; the
population consists of bağlama performance styles, while the sample is formed by Erzincan’s “Dik Halay” perfor
mance analyzed through his album recording. As the data collection tool, the audio recording included in the album
Anadolu was used, and based on document analysis, the performer’s practices were identified through notation.
The findings revealed that the piece was performed in the 7/16 (2+2+3) rhythmic pattern and at a tempo of 488 BPM.
In Erzincan’s performance, lefthand techniques such as pulloff (∧) and hammeron (∨), and righthand technique
of “takma tezene” (↓↑ ↑) were prominent. In addition, the use of ornamentation techniques on “F♯” in measures 21–
23 and the legato technique ( ) added unexpected emphasis to the rhythmic and melodic flow of the piece. It was
determined that the second (2p) and fourth (4p) positions were predominantly preferred in bağlama tuning, and that
correcting the “fa koma” pitch to “F♯3” in the notation was deemed appropriate. As a result, it was understood that
the hammeron/pulloff, takma tezene, ornamentation, and legato techniques employed by Erdal Erzincan in his
performance of “Dik Halay” are concrete indicators of both his personal performance characteristics and the stylistic features of the Eastern Anatolian region. Documenting these techniques is instructive for bağlama pedagogy and
ethnomusicological studies. The study supports the view that incorporating these practices into music education
curricula and adaptation processes will enhance the technical level and diversity of bağlama performance.